Op 10 februari 2026 viert Helly Hansen voor de vijfde keer International Ski Patrol Day. Een dag waarop skiërs en snowboarders wereldwijd worden aangemoedigd om hun waardering te tonen voor de mensen die dag in dag uit onzichtbaar aanwezig zijn op de piste. Geen influencers, geen hashtags, geen glimmende sponsorlogo’s, maar wél degene die jouw gebroken been stabiliseren bij min twintig terwijl de sneeuw horizontaal valt.

Dat het initiatief van Helly Hansen komt, is op zich al intrigerend. Maar onder het marketingvernis schuilt een verhaal dat meer aandacht verdient: de rol van de ski patroller als stille hoeder van onze bergdromen. De vraag is dus niet of deze dag gevierd moet worden, maar waarom het pas vijf jaar geleden begonnen is.

Ski patrollers: bergredders in Gore-Tex

De ski patroller is de sherpa van het skiparadijs. Zonder hen geen veilige afdalingen, geen strak geprepareerde pistes en geen snelle hulp bij lawines of ongelukken. Ze beginnen eerder dan de eerste lift en stoppen pas als de laatste après-skiër veilig beneden is. Ondertussen trotseren ze weer en wind alsof het niks is—met een EHBO-kit als sidekick en een lawinerugzak als schild.

Zoals de patroller Théo Besse het zegt: “We gaan elke dag aan het werk, ongeacht de omstandigheden.” Geen gezeur over werkdruk, geen thuiswerkregeling. Gewoon opstaan en gaan. Helly Hansen brengt dit in beeld met donaties aan reddingsorganisaties en zichtbare steun op de piste . Toch voelt het ergens wrang dat een kledingmerk het voortouw neemt in de publieke erkenning van deze beroepsgroep, terwijl menig skigebied de patrollers liever als kostenpost dan als cruciaal kapitaal ziet.

5% giveback en hashtags: dankbaarheid in de uitverkoop?

Op 10 februari doneert Helly Hansen 5% van de online opbrengsten aan organisaties als de Fédération Internationale des Patrouilles de Ski. Mooi gebaar, jazeker. Maar tegelijk blijft het een PR-moment. Hartverwarmend en strategisch in gelijke mate. Het is alsof je iemand een bos bloemen geeft, maar de kassabon eraan laat hangen. De boodschap: “Bedankt voor alles – en koop vooral onze jas.”

Toch valt er iets voor te zeggen. Want zolang skigebieden, overheden en toeristische sectoren zelf geen initiatief nemen, is elk zetje er één. De kracht van het collectief zit hem nu eenmaal in zichtbaarheid. En als dat via hashtags als #skipatrolday en bedankkaartjes in de winkels moet, so be it .

Waarom erkenning broodnodig is

Ski patrollers kampen niet alleen met fysieke risico’s, maar ook met mentale belasting: het zien van ernstige verwondingen, het nemen van split-second beslissingen, het redden van levens in hachelijke omstandigheden. Tegelijkertijd is het werk slecht betaald, seizoensgebonden en vaak ondergewaardeerd. De heroïek zit ‘m niet in Instagramwaardige momenten, maar in de dagelijkse toewijding aan veiligheid, zonder publiek.

Zoals Martine van der Hoorn het mooi samenvat: “De ski patrol is als een stille partner op de achtergrond. Hun aanwezigheid geeft gemoedsrust.” Die rust is wat ons allemaal in staat stelt te genieten, risico’s te nemen, en zorgeloos die zwarte piste af te knallen .

Tijd voor meer dan applaus

International Ski Patrol Day is een mooie eerste stap. Maar laten we eerlijk zijn: het is niet genoeg. Wat deze beroepsgroep nodig heeft, is structurele waardering. Betere arbeidsvoorwaarden. Meer zichtbaarheid. En vooral: minder vanzelfsprekendheid. Want zolang de patroller als vanzelfsprekend wordt gezien, is hun werk dat ook. Totdat het te laat is.

Laat deze dag dus niet eindigen bij een Instagram-post of een handgeschreven kaartje. Laat het een sneeuwbal zijn die iets groters in gang zet. Want wie zijn veiligheid serieus neemt, eert de mensen die het risico op zich nemen.

Zonder ski patrollers geen magie op de berg; alleen witte chaos.