LOTR hardlopen staat voor de Lord of the Rings Slam: een extreme ultratrailuitdaging waarbij lopers meerdere zeer lange afstanden afleggen in ruige natuurgebieden. Het gaat hierbij niet om één ultraloop, maar om een serie tochten die samen een bijna mythische lading krijgen. De naam is geïnspireerd op de epische reizen uit de boeken en staat symbool voor uithoudingsvermogen, doorzettingskracht en het verleggen van persoonlijke grenzen. In de ultratrailwereld dook de term de afgelopen jaren steeds vaker op, mede door prestaties van lopers die bereid zijn om dagenlang te blijven bewegen, vaak selfsupported en onder wisselende omstandigheden.
In 2024 kon je je kwalificeren voor deze Lord of the Rings Slam met een route van 208 kilometer door de Eifel en de Hoge Venen. De tocht bestond uit twee lussen: de eerste door Duitsland, de tweede door België. Het was een route die niet alleen fysiek zwaar was, maar ook mentaal vroeg om focus en flexibiliteit. Lange klimmen, technische paden en voortdurend schakelen tussen tempo, voeding en herstel maakten het tot meer dan ‘gewoon’ een lange afstand. Voor mij voelde deze kwalificatie als een logische volgende stap na eerdere lange projecten, maar ik had vooraf niet kunnen bedenken hoe bepalend deze ervaring zou worden voor wat er daarna kwam.
De kwalificatie: samen verder dan gepland
Jaber (Herman) wilde deze uitdaging graag aangaan om te ontdekken of hij verder kon komen dan de 160 kilometer. Hij vroeg mij om mee te gaan als support. Vijf weken na mijn FKT op het Pieterpad leek het plan helder: één lus zou ik meelopen, de tweede zou ik hem ondersteunen vanuit de auto. Maar het liep anders. Ik voelde me goed, het tempo lag prettig en uiteindelijk liep ik beide lussen volledig mee.
De eerste lus door Duitsland verraste me positief. Mooie stukken, deels nieuw terrein, met langere klimmen dan in de Ardennen, maar minder steil. De tweede lus door België deed sterk denken aan de Legendstrail: continu op en af en vooral aan het einde pittig. We liepen deze kwalificatie selfsupported en maakten onderweg gebruik van horeca. Toen we uiteindelijk de kwalificatie haalden, begon het pas echt te kriebelen.
De Slam begint te kriebelen
In 2025 gingen we van start met de Slam. De eerste etappe was Luxemburg: opnieuw twee lussen en volledig selfsupported. Het was koud, maar het Müllerthal is een prachtige omgeving. Na de eerste lus deden we een powernap in de auto. Van alle routes vond ik deze technisch en conditioneel het beste te doen.
Daarna volgde Bouillon. Een totaal andere beleving: overwoekerde paden, veel hoogteverschil en oude, smalle paadjes. Ook hier twee lussen. We hadden een hotel geboekt, wat betekende dat we tussendoor konden slapen. De eerste lus verliep goed, maar in de tweede lus sloeg het weer volledig om. Het zicht was minimaal en Jaber kwam meerdere keren hard ten val. Rond kilometer 105 kwamen we bij een bakker waar we een half uur moesten wachten. Ik kon daar even slapen. Dat was het moment waarop Jaber besloot te stoppen.
Terug naar Bouillon
In oktober keerden we terug, dit keer met support van Gabrielle en Jelmer. Doordat we de eerste lus kenden, liep die een stuk vlotter. De ondersteuning maakte een groot verschil: warm eten in Bouillon en rond kilometer 100 slapen in een hotel. Even douchen deed wonderen. Ik zag eerlijk gezegd op tegen het laatste deel, omdat ik wist hoe zwaar het zou zijn. Juist daardoor viel het mee. Hoewel ik dit de pittigste route vond, was het ook een van de mooiste. Ik heb hier echt van genoten.
Duitsland: de langste ronde
Als laatste stond Duitsland op het programma: één lange ronde van 172 kilometer, deels langs de Moezel. De eerste poging begon goed. Mooi weer, goede benen en support van Gabrielle en Jelmer. Maar rond kilometer 82 gleed Jaber uit en kwam met zijn been langs een steen. Zo ernstig dat we naar het ziekenhuis moesten.
Zes weken later volgde de herkansing, dit keer zonder support. Deze ronde had weinig horeca, wat betekende: een zware tas en alles zelf dragen. Wel hadden we vooraf een B&B geboekt, zodat we een soort checkpoint hadden rond kilometer 115. Dat was goud waard. De route was prachtig en de tweede dag liepen we bij zonsopkomst langs de Moezel. Hier waren we echt op elkaar aangewezen, en dat ging goed. Bij de auto drong het besef door: de Slam was binnen. Alleen Maastricht nog.
De finish in Maastricht
In Maastricht moesten we nog een grot in. De route ernaartoe mocht je zelf bepalen. Daarna was de Lord of the Rings Slam officieel voltooid. De finishfoto in de grot mag niet gepubliceerd worden.
Het was een intens en mooi avontuur. Opgeven was vaak makkelijker geweest dan doorgaan, maar de motivatie bleef hoog. De kleine groep die het uiteindelijk haalde, steunde elkaar onderweg. Van de 60 lopers die zich aanmeldden voor de kwalificatie, haalden er 18 de start. Uiteindelijk finishten er 11. Ik was de enige vrouw.
De Lord of the Rings Slam is bedacht en uitgezet door Maarten, Tim en Marek.
Op naar de volgende uitdaging: de Matrix Slam.
